"Wołodyjowski" węgrowskiej fotografii

Michał Kurc – skromny, błyskotliwy, wyjątkowo zdolny i pracowity artysta fotografik, 

5 maja otworzył w Domu Gdańskim w Węgrowie retrospektywną wystawę swoich fotografii.

Przypomniał je w związku z przypadającym w tym roku podwójnym, okrągłym jubileuszem – 60-lecia urodzin i 45-lecia działalności fotograficznej.

Rzadko się zdarza, żeby fotograf był jednocześnie zdolny, skromny, a jednocześnie i pracowity. Michał Kurc, od 15 kwietnia1998 roku członek rzeczywisty Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenia Twórców, łączy w sobie wszystkie te cechy.

... Pisząc ten tekst, nieprzypadkowo kilka razy nazwałam Michała Kurca Panem Michałem, nawiązując tym samym do przygód legendarnego Pana Michała Wołodyjowskiego, stworzonego przez Henryka Sienkiewicza..." - Aneta Abramowicz. ►►

W 2011 roku w/w album "Michał Kurc Węgrowskie klimaty" trafił do kapsuły czasu, którą umieszczono pod powierzchnią węgrowskiego rynku ►►

2013. Jestem wierny sobie...

Rozdarcie między "Cukrownią" a "Miastem"

Bardzo uderzający jest początek wywiadu, gdzie wspomina Pan o podziale Sokołowa Podlaskiego na "Melaśników" i "Kałakutów". 

Pana autoironiczne pytanie: "A kogo może interesować, co ma do powiedzenia fotografik z Cukrowni" pokazuje, jak głęboko te lokalne tożsamości i dawne hierarchie społeczne zapisały się w Pana pamięci. Z rozmowy bije duma z pochodzenia, ale też świadomość, że to właśnie to środowisko ukształtowało Pana jako instruktora i społecznika. - Gemini ►►

... jakie otrzymałem od Ukochanych Dzieci Kasi i Rafała były dwa aparaty skrzynkowe No.2 BROWNIE Camera

 ... - jeden aparat kupiony w Antwerpii, drugi w Londynie. 

Tym skrzynkowym Kodakiem wykonałem pierwsze zdjęcie w 1954 r.

Dziękuję Wam za Pamięć, Serdeczność i Dobroć, którą mnie nieustannie obdarzacie. 

Prezenty spowodowały wiele wspomnień ►►

Przeznaczenie - [86] 

Credo Michała Kurca, który z wyboru i ze zrządzenia losu został fotograficznym piewcą Węgrowa, to słowa jego babci. „Bądź dobrym człowiekiem”. Pobrzmiewały mu w uszach całe życie.

 To, że kieruje się nimi teraz, jako człowiek dojrzały, dziwić raczej nie może.

 To dowiedziona prawidłowość: gdy tracimy zdolność słyszenia i słabiej odbieramy bodźce zewnętrzne, dostajemy w zamian cenną rekompensatę. Rozwijają się pozostałe zmysły, wyostrza się słuch wewnętrzny. Łatwiej rozpoznajemy szlachetne tony i szybciej wychwytujemy fałszywe. ►►